İnsan tanıdım Kıbrıs’tan gidip de dönmeyen, dönemeyen geriye…
Ne Kıbrıslı kalabilmiş,
Ne de gittiği ülkeye ait olabilmiş…
İki arada bir derede kalmak çok acı bence…
Yüreği kimliksiz bu insanlar çok üzer beni,
Tanıdıkça günlerce etkilenirim…
O gidip de dönmeyenler, dönemeyenler ya da,
Kültürlerini, geçmişini unutanlar,
Çocuklarına kendi öz vatanını, doğduğu toprakları tanıtamayanlar…
Anne babasının cenazesinde bile bulunamayanlar…
Çok üzer beni bu insanlar…
Ve hep düşünürüm, haddim olmadan onlar adına, kaygılanırım…
Onlar hiç mi üzülmezler acaba?
Para mı onları esir alan,
Kariyer yapmak mı,
Yoksa yuva kurdukları yabancılar mı?
Ne olursa olsun, insan vatanını unutamaz ki…
Unutmamalı…
Borçludur aslında doğduğu topraklara…
Kader denilen alın yazısı bir fırtına misali, yerden yere savursa da,
İnsanın bir ayağı hep doğduğu topraklara basmalı ara sıra da olsa…
Bunu bilir, bunu söylerim bir Kıbrıs sevdalısı olarak…
Yorumlar kapalı.