Her Kıbrıslı Türk’ün yurt dışında yakın aile bireyleri vardır.
Normalde gidenler, geri gelmek üzere gider.
Bizde gidenler, geri gelmiyor.
1974 sonrası geri dönmeyi deneyenler oldu. Çoğu bedel ödedikten sonra pişman olarak geri döndü.
Hatta bazıları, döndükleri gurbet ellerinde sıfırdan başlamak zorunda kaldı.
Böyle olunca, gidenlerin Kıbrıs sevdası hançerlendi.
Gönülden sevdikleri Kıbrıs’a yönetenler yüzünden kalıcı kırgın duygu haline girdiler.
***
Türker Abim, 1968’den beri Londra’da yaşıyordu.
2021 Şubat ayında Covid olduktan sonra eski sağlığına kavuşamamıştı. Ara sıra dengesini kaybeder düşerdi. Merdivenlerden düşmesinden korkulurdu.. Hatta iki kez düşmüş fakat eşi üzülmesin diye kimseye hiçbir şey söylememiş.
27 Eylül 2022, Salı günü, evinin küçük bahçesinde yürürken düştü.
Sonun başlangıcı oldu.
29 Ekim 2022 Cumartesi günü doktorlar gerekenin yapıldığını belirtip tedaviyi sonlandırdılar. Solunum destek cihazıyla bağlantılarını kestiler. Saatler içinde öleceğini söylediler.
4 Kasım Cuma gününe kadar direndi.
Son kez nefes alıp verdi.
***
Dün duygularımı, GURBETTE ÖLMEK başlığıyla yazdım.
Çaresiz beklemek…
Ölüm sonrası da toplumsal kaderimize isyan.
Çeşitli biçimde üzüntülerini paylaşan insanlarımız oldu.
Fark ettim ki, benim kardeşimi yitirirken hissettiklerim pek çok Kıbrıslının yaşamak istemediği korkusu.
Bu bağlamda duygularını aktaran iki mesajı, pek çok insanın duygularına tercüman olduğunu düşünerek sizlere aktarıyorum.
***
“Hasan abi, yazını İngiltere yolunda okudum. İnan ağladım.
Beş kardeşiz, üçü orada. En korktuğum bu. Annem çok yaşlandı. Evlatlarına hasret.
Hayatımda ilk kez annem oraya tekerlekli sandalye ile gitti.
15 günlük hap aldı yanına.
“Dayanamam anam o nemli havaya, bir lase göreyim da geleyim” dedi
Oysa eskiden en az 3-5 ay kalırdı.
Abimi ikna ettim, bir ev aldık. Gelecek inşallah.
İngiltere’den her ölüm haberi geldiğinde kahrolurum.
Hele de, orada gömülene daha çok.
Belki de kardeşlerime hasretim böyle düşündürür.
Allah kalanlara uzun ömür versin.
HASTÜRER’in Türker’ine Allah rahmet eylesin.
Acınızı ta içimde hissettim.
Kendine dikkat et, sağlam bas abi.”
***
“Yıllarca gurbette yaşayan bir ailenin ferdi olarak acınızı yürekten paylaşırım.
Rahmetli babam ‘soğan ekmek yiyeyim, memleketimde öleyim’ derdi.
Kanımca bu söz gurbette ömür tüketen tüm Kıbrıslı Türklerin ortak düşüncesidir.
Rahmetli babam şanslı olanlardandı, soğan ekmek yemedi ama Allaha şükür son nefesini mücadele yıllarında canı pahasına koruduğu memleketinde verdi.”
Yorumlar kapalı.