Mayıs’ta baharın bu güzel ayında, senin de bir günün var: ‘Anneler Günü’. Bu günü, bütün dünya senin için kutluyor. Ne mutlu sana ve senin gibi anne olanlara.
Ana kucağı, sağlık ve mutluluğumuzun en güvenilir ocağıdır. Dünya hayatına gözümüzü ilk açtığımızda bizi bağrına basan, kan ve enerjisinden faydalandıran, ak sütüyle bizi besleyen, emeği ile karakter ve kişiliğimizi biçimlendiren hep o olmuştur. Onun sıcak kucağından ve derin sevgisinden mahrum olarak yetişenlerin, hayatları boyunca, tam ve hakiki bir şekilde mutlu olmaları mümkün değildir. Çünkü annenin yavrusuna karşı gösterdiği derin sevgi ve şefkat, sonsuz sabır ve bağışlayıcılık, yüce Allah’ın onun kalbine yerleştirdiği kutsal bir duygudan kaynaklanmaktadır. Bu bakımdan anne, çocuk için ilk terbiyeci ve ilk öğretmendir. Bir düşünürün bu konudaki şu sözü gerçekten çok anlamlıdır: “İyi bir anne, yüz öğretmene bedeldir.”
Değerli kardeşlerim! İyilik ve fedakârlık sembolü olan anneyi kelimelerle anlatmak çok güçtür. Onun için ödenmesi en güç olan hak, anne hakkıdır.
Ağaçlar, çiçekler şöyle dursun, dağların ve taşların dile gelip tabiat ana ile kucaklaştığı, cıvıl cıvıl öten kuş ve ezan sesleriyle gönüllerimizin ve kalplerimizin yıkandığı, güzelim Mayıs ayının sabahında, içimden gelenleri yazıyorum Anacığım. Her Mayıs ayının ikinci Pazar günü, senin gününmüş… Aslında her yeni gün seninle başlıyor bilene, bir defa değil, milyon defa eşiğine yüzünü sürene…
Sen, dokuz ay bizleri karnında taşıyan, sütünle hayat, sevginle kuvvet veren, ninnilerle uyutan, masallarla büyüten bizimle ağlayıp bizimle gülen, gönlümüzün yapısı, cennetin kapısı.
Sen ırmak olup çağlayan, bulut olup ağlayan, bizimle yoğrulup, bizimle kavrulan, eşi menendi bulunmaz aziz bir varlıksın.
Zamanı gelince sel olup coşarsın, cepheden cepheye kuş olup uçarsın. Mehmet’ini önce okula, sonra da askere gönderip sevinir, yollarını beklersin. Aslı’nı Kerem’e verip yuvadan uçurduğuna yanarsın. Yeter ki kötü bir haber duymayasın.
Dizleri kırık, saçları yoluk, dudakları yarık Anacığım. Hâlâ ne diye ağlıyorsun? Ney misin ki feryat ediyorsun? Sular gibi başını niye taştan taşa vuruyorsun? Anladım Anacığım: cehaletimize, kaybettiklerimize, çevrenin körlüğüne, hoyratlaşan gönlümüze, kalbimizin taşlığına, ruhumuzun açlığına ağlıyorsun.
Geleceğin mimarı, faniler ordusunun serdarı, canım anam. Sende imanın kudretini, doğruluğun faziletini ve hazinesini buldum. Senden başka dostum, sığınacak limanım yok. Sen başımın tacı, gönlümün otağısın.
Anne olmak, her şeyden üstün, her şeyden farklı bir duygu. Bütün güzel duyguların toplamından oluşup, sonsuzluğu kucaklayan tarifi imkansız bir şey.
İster anne olalım, ister evlat, doğursak da doğurmasak da bütün kadınlar anneyiz. Anneliği annemizden biliriz. Onlar bizim ilk öğretmenlerimiz, ilk aşklarımız, hayat yolunda rehberlerimiz. Onlar olmadan biraz eksiğiz, acemiyiz.
Çünkü
Anne Olmak; iyi bir doktor olmak ve bir öpücükle bütün ağrıları sızıları dindirebilmektir.
Anne Olmak; iyi bir avukat olmak ve çocuğunun haklarını her yerde kayıtsız şartsız savunabilmektir.
Anne Olmak; iyi bir detektör olmak ve mutfaktayken bile diğer odada kaybolan çorap tekini noktasal olarak belirleyebilmektir.
Anne Olmak; bir mühendis olmak ve evin her yerini dolduran oyuncakları sistematik olarak bir odaya toplayabilmektir.
Anne Olmak; iyi bir aşçı olmak ve evdeki herkesin isteğine göre yemek yapabilmektir.
Anne Olmak; iyi bir kahin olmak ve dünyanın öbür ucundan bile çocuğunun yaşadıklarını yüreğinde hissedebilmektir.
Anne Olmak; bir sabırtaşı olmak ve aynı sorunun yanıtını hep aynı sabırla bıkmadan usanmadan verebilmektir.
Anne Olmak; iyi bir öğretmen olmak ve çocuğuna ihtiyacı olan her şeyi öğretebilmektir.
Anne Olmak; iyi bir psikolog olmak ve 7 gün 24 saat kesintisiz ve karşılıksız hizmet verebilmektir.
Anne Olmak; dünyanın en güzel, en akıllı, en tatlı, en vazgeçilmez ve hiç büyümeyen çocuğuna sahip olmaktır.
Yılın 365 günü, bütün bir ömrün yaşanılan her günü, bize annelik yapan, yolumuzu aydınlatan, bize hayat veren, can veren, kan veren annelerimizin Anneler Günü kutlu olsun.
Yorumlar kapalı.