Göğsüme vuran yumruk orda çiçek açmaz artık bekleme
Zayıftım kendimi kandırırken hayaldi güç bilemedim
Günleri saydım yutkunurken acılarımı zehirlendim haksızlıklarda
-Ne güzel olurdu tekrar dalmak çıktığım yere ne güzel-
Kimselere gösterme canını sakla evladını
Rüyalarıma düşer kaçamadığım yalnızlık tutulduğum melankoli
Yıkanmaz lekedir ard niyetler güvenilmez işaretleri bakışların
Haykırışlarımdan önceydi loş sokaklarda saklambaç oyunları
Tarlalarda koşan hür çocukluktu mutluluk kesintisiz sevincimizin yankıları
Gönül tarlamızda başaklar pırıl pırıldı sevgilerimiz biçilmeden
Ölümle eşdeğerdir çekilen her tetik işte bu yüzden nefretim
Bir gün bir ateş çıkar amansız dumanında yükseliriz bilinmeze
Hayat bir göçe döner yerimiz saydığımızı tanımaz oluruz
Yorumlar kapalı.