Psikolog Ayla KAHRAMAN
Ben ölmeden, sen ölmezsin anne…
Elbette, isyankar bir çığlık değildir
Naçizane yüreğimin sesi.
Özgür ruhuna giydirdiğin
Leylaklarla bezediğin
Mengene var ya, hani çiçek bahçesine çevirdiğin
Elimde değil, sesim orada bulur rengini…
Demedin anne, asırlardır demedin,
“Ey dünya hani benim kadınlığım, insanlığım”
“Neredesiniz, arzularım, umutlarım” demedin…
Selam durdun analığa
Evini kalbin yaptın; doğurganlığını kalbine taşıdın
Nuh Nebi’den kalma inadınla
Öptün, kokladın bütün çocukları, anasız bırakmadın.
Loş, karanlıktır bazı sokaklar çocuklara
Meşale oldun anne, asırlarca.
Ezelden ebede giden bir yoldasın anne
Zaman denilen şımarığın acımasız oyununda,
Sevginden başka silahın yoktur, olmayacak da.
İşte anne, geçmişin ve geleceğin
Niyetini elinde tutan zaman
Alkışlıyor seni ve sana saygı duruşunda.
Nice yıllar anne
Nice yıllar kalbinde büyüten anneye
Elbette ölmez anneler, çocuklar ölmedikçe…
Yorumlar kapalı.