Psikolog Ayla KAHRAMAN
Çoğu zaman, kendimizi yanlış, eksik biliriz ve yanlış eksik tanıtırız.
Bazen de bunu bilerek yaparız.
Bizi görmelerini istediğimiz gibi davranırız.
Hatta, amacı kişiyi tanımak, anlamak olan psikoterapinin güvenli aynalarına bile, kişi kendini istediği kadar ve istediği gibi yansıtır.
Birini tanımak çok zor.
Kendini tanımak da öyle…
Sevgi ve aşk; işte bu tanıdık olmayan ortamda yeşermek zorunda kalır.
Lacan’ın dediği gibi, sahip olmadığınız bir şeyi var olmayan birine verirsiniz…
Gene de, aşk söz konusu olduğunda, aşkın gözü kör olsa bile, umutsuz olmaya gerek yoktur…
Eros kaç yaşında?
Aşkın; yel değirmenleriyle savaşı, o kadar eskiye dayalı işte.
İnsanlık tarihi, en karanlık çağlarda bile aşkın mutlaka sızacak bir delik bulduğunun ve insanları peşinden sürüklediğinin öyküleriyle doludur.
Binlerce yıl öncesinin efsanelerinden tutun da, kadının sadece üretici güç, anne olarak kategorize edildiği, ilişkilerde duyguların yerinin olmadığı yakın yüzyıllara kadar aşk vardı ve yaşanan son ana kadar, olacak gibi görünüyor.
Mesele, vuslata ulaşabilen sevdaların azlığında yatmaktadır.
Her aşk, vuslat ister çünkü..
Aşkın, sevdanın, sevginin binlerce yıllık savaşı, vuslata ulaşma arzusundan gücünü alır…
Bu gücün en önemli cephanesi aşık kişinin, kendini bilmesi, kendini tanımasıdır.
Kendini bilmeden, tanımadan aşkı aramaya kalkışmak; bulduğunu sanmak ile görünce tanıyamamak arasında met cezir yaratır sadece. Hele bir de, son yüzyılın efendisi haline “illaki haz” dürtüsü işe karıştığında aşk adına bir kısır döngünün girdabına yakalanmak, kaçınılmaz olur…
Girdabın kilidini açmak için, kişinin kendine dönmesi gerekir…
Kendine dönmesi ve öğrenmesi…
Böylece; aşkın, bencil ihtiyaçların hamalı olmadığını anlamak mümkün olur.
Elbette, kendini anlamak, tanımak değerli bir ilk adımdır.
Zaten bütün yolculuklar önce kendinden başlamaz mı?
Kendini bilen insan, O’nu görünce tanır.
Kendini olduğu gibi gören ve kabul eden ve sevebilen insan, O’nu sevebilir…
Kendine güvenen insan, O’na güvenebilir.
Yorumlar kapalı.